Глава 32

Фан Цяньхань прокатила глаза, видя, что IQ этого мужчины немного беспокоит, но, с неохотой объяснив ему:

— Я уже поделила всех кур, уток и гусей, и несколько сделала сама, а остальные триста — те, что оставила для тебя, конечно, при условии, что ты не нарушишь своего обещания и не украдешь у меня курицу или утку.

— Черт, кто бы стал это воровать! — прорычал Мин Луфэнь, обнажая зубы и не в силах сдержать возмущения.

— Са, тогда кто знает, люди способны на что угодно, когда голодны, и знают людей, лицом, но не сердцем! — Фан Цяньхань бросила на них осмысленный взгляд.

Несколько больших мужчин, наблюдавших за этим, были все в ужасе.

— Я… тороплюсь выбрать, тороплюсь выбрать…

— Да, да, оставь мне самую большую.

— Черт, большая птица, не будь слишком хитрой, отдай самую большую боссу, а вторую — мне…

Они краснели и хрипели, долго не могли прийти к результату.

Фан Цяньхань, наблюдавшая за ними с улыбающимися глазами, вдруг нахмурилась.

В это же время Лу Яньсяо слегка приподнял брови.

— Хватит спорить, кто-то идет, — пробормотала Фан Цяньхань, сделав шаг вперед и прервав их спор.

— Что? — Мин Луфэнь и другие быстро отдернули руки, выбросили вещи, привели в порядок грязные и деформированные одежды и поспешили принять свой обычный холодный и достойный вид.

Пусть одежда и грязная, но они все равно достойные люди, не так ли!

Фан Цяньхань бросила на них взгляд, уголками губ подергиваясь, она оценила их натянутую роль очень высоко.

Так шесть человек встали там в унисон, уставившись в сторону дороги, украшенной кипарисами, рядом с деревней.

Действительно, через некоторое время автобус с силой влетел в узкую дорогу маленькой деревни.

Дорога была гладкой, и он как раз подъехал к их небольшой площади, которая занимает очень большую площадь, прямо перед небольшим виноградным домом семьи Фан Цяньхань.

Она была ранее отремонтирована тем негодяем-отцом для парковки своего грузовика или роскошной машины, но теперь используется для парковки автобусов.

— Скриииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииии

http://tl..ru/book/112797/4536327